Bierzmowanie

Bierz­mo­wa­nie jest tra­dy­cyj­nie dru­gim sakra­men­tem wta­jem­ni­cze­nia chrze­ści­jań­skiego, w któ­rym ochrzczeni otrzy­mują peł­nię Ducha Świę­tego, tak jak Apo­sto­ło­wie otrzy­mali Go w dzień Pięć­dzie­siąt­nicy. Bierz­mo­wa­nie jest więc dopeł­nie­niem łaski chrztu, daje jej wzrost i pogłę­bie­nie, ściślej jed­no­czy z Chry­stu­sem dzięki Jego Duchowi, głę­biej zako­rze­nia w syno­stwie Bożym, pomnaża dary Ducha Świę­tego otrzy­mane we chrzcie, udo­sko­nala więź z Kościo­łem, udziela spe­cjal­nej mocy Ducha Świę­tego do męż­nego wyzna­wa­nia imie­nia Chry­stusa oraz do sze­rze­nia i obrony wiary sło­wem i czy­nem (por. KKK nr 1303). Bierz­mo­wa­nie razem ze chrztem two­rzy podwójny sakra­ment (por. KKK nr 1290). Chrzest pro­wa­dzi do bierz­mo­wa­nia i domaga się jego, bierz­mo­wa­nie z kolei wymaga uprzed­niego chrztu i roz­wija zapo­cząt­ko­wane przez niego nowe życie. O związku bierz­mo­wa­nia z chrztem świad­czy także wyzna­nie wiary chrzciel­nej skła­dane przez kan­dy­da­tów oraz to, że świad­kami bierz­mo­wa­nia są zwy­kle rodzice chrzestni bierz­mo­wa­nych (por. KPK kan. 893 §1, §2).
Sakra­ment bierz­mo­wa­nia wyci­ska także na duszy nie­za­tarte zna­mię czyli cha­rak­ter, który jest zna­kiem nazna­cze­nia chrze­ści­ja­nina przez Chry­stusa pie­czę­cią Ducha Świę­tego, dając mu moc do dawa­nia o Nim świa­dec­twa (por. KKK nr 1304). Cha­rak­ter sakra­men­talny bierz­mo­wa­nia udo­sko­nala rów­nież kapłań­stwo wspólne wier­nych, któ­rego uczest­ni­kami stali się już przez chrzest. Posługa biskupa, który jest gwa­ran­tem i sługą jed­no­ści swego Kościoła oraz jego powszech­no­ści i apo­stol­sko­ści (por. KKK nr 1292), przy udzie­la­niu bierz­mo­wa­nia wyraża zwią­zek tego sakra­mentu z pierw­szym zstą­pie­niem Ducha Świę­tego w dniu Pięć­dzie­siąt­nicy, kiedy to Apo­sto­ło­wie zostali napeł­nieni Duchem Świę­tym, aby prze­ka­zy­wali Go wier­nym przez modli­twę i wło­że­nie rąk.

Kodeks prawa kano­nicz­nego o bierzmowaniu

/wybrane fragmenty/

Kan. 879 — Sakra­ment bierz­mo­wa­nia; który wyci­ska cha­rak­ter i przez który ochrzczeni, postę­pu­jąc na dro­dze chrze­ści­jań­skiego wta­jem­ni­cze­nia, są ubo­ga­cani darem Ducha Świę­tego i dosko­na­lej łączą się z Kościo­łem, umac­nia ich i ściślej zobo­wią­zuje, by sło­wem i czy­nem byli świad­kami Chry­stusa oraz sze­rzyli wiarę i jej bronili:

Spra­wo­wa­nie bierz­mo­wa­nia

Kan. 880 — § 1. Sakra­ment bierz­mo­wa­nia jest udzie­lany przez namasz­cze­nie krzyż­mem na czole, któ­rego doko­nuje się przez nało­że­nie ręki i wypo­wie­dze­nie słów prze­pi­sa­nych w zatwier­dzo­nych księ­gach liturgicznych.

Sza­farz bierz­mo­wa­nia

Kan. 882 — Zwy­czaj­nym sza­fa­rzem sakra­mentu bierz­mo­wa­nia jest biskup. Waż­nie udziela tego sakra­mentu rów­nież pre­zbi­ter posia­da­jący taką wła­dzę na pod­sta­wie powszech­nego prawa lub szcze­gól­nego udzie­le­nia ze strony kom­pe­tent­nej władzy.

Przyj­mu­jący bierzmowanie

Kan. 889 -
§ 1. Zdat­nym do przy­ję­cia bierz­mo­wa­nia jest każdy i tylko ten, kto został ochrzczony, a nie był jesz­cze bierz­mo­wany.
§ 2. Poza nie­bez­pie­czeń­stwem śmierci, mający uży­wa­nie rozumu wtedy godzi­wie przyj­muje bierz­mo­wa­nie, gdy jest odpo­wied­nio pouczony, wła­ści­wie dys­po­no­wany i może odno­wić przy­rze­cze­nia chrzcielne.
Kan. 890 — Wierni są obo­wią­zani przy­jąć ten sakra­ment w odpo­wied­nim cza­sie. Rodzice, dusz­pa­ste­rze, zwłasz­cza pro­bosz­czo­wie mają trosz­czyć się, żeby wierni zostali wła­ści­wie przy­go­to­wani do jego przy­ję­cia i w odpo­wied­nim cza­sie do niego przystąpili.

Świad­ko­wie

Kan. 893 -
§ 1. Ten może speł­niać zada­nie świadka, kto wypeł­nia warunki okre­ślone w http://www.archidiecezja.lodz.pl/czytelni/prawo/k4t1r4.html.
§ 2. Wypada, aby świad­kiem był ktoś z chrzest­nych bierzmowanego.

Bierz­mo­wa­nie młodzieży

Bierz­mo­wa­nie mło­dzieży w wieku szkol­nym roz­po­czyna się w trze­ciej kla­sie gim­na­zjum. Zapisy odby­wają się we wrze­śniu. Pod­sta­wo­wym warun­kiem zapisu jest uczest­nic­two w kate­che­zie szkol­nej. Warun­kiem dopusz­cze­nia do bierz­mo­wa­nia jest uczest­nic­two w w spo­tka­niach, kate­che­zie szkol­nej, nie­dziel­nej Mszy Św., spo­wiedź, udział w nabo­żeń­stwach, modli­twa oso­bi­sta oraz zali­cze­nie egza­minu końcowego.

Odpo­wie­dzial­nym za przy­go­to­wa­nie mło­dzieży do bierz­mo­wa­nia jest x. Tomasz Delur­ski (delur@op.pl)

Obrzęd bierz­mo­wa­nia

Obrzęd bierz­mo­wa­nia w cza­sie Mszy św. ma miej­sce po litur­gii słowa.

Po Ewan­ge­lii, pro­boszcz, przed­sta­wia bisku­powi kan­dy­da­tów do bierz­mo­wa­nia. Każ­demu z nich towa­rzy­szy świa­dek bierz­mo­wa­nia, któ­rym może być jedno z rodzi­ców chrzest­nych lub też ktoś spe­cjal­nie wybrany do tej funk­cji. Wcze­śniej kan­dy­dat powi­nien wybrać patrona bierzmowania.

Kapłan:  Czci­godny Ojcze, Kościół święty prosi przeze mnie o udzie­le­nie sakra­mentu bierz­mo­wa­nia zgro­ma­dzo­nej tu młodzieży.

Biskup:  Czy mło­dzież ta wie jak wielki dar otrzy­muje w tym sakra­men­cie i czy przy­go­to­wała się nale­ży­cie do jego przyjęcia?

Kapłan:  Jestem prze­ko­nany, że wszy­scy przy­go­to­wali się do bierz­mo­wa­nia, uczest­ni­czyli bowiem przez sze­reg dni w słu­cha­niu słowa Bożego i wspól­nej modli­twie oraz przy­stą­pili do sakra­mentu pokuty.

Biskup:  Droga mło­dzieży, powiedz­cie przed zgro­ma­dzo­nym tu Kościo­łem, jakich łask ocze­ku­je­cie od Boga w tym sakramencie?

Kan­dy­daci:  Pra­gniemy, aby Duch Święty, któ­rego otrzy­mamy, umoc­nił nas do męż­nego wyzna­wa­nia wiary i do postę­po­wa­nia według jej zasad.

Wszy­scy: Amen.

Po otrzy­ma­nych odpo­wie­dziach, biskup przy­stę­puje do wygło­sze­nia homi­lii do kan­dy­da­tów i zebra­nych wier­nych. W opar­ciu o tek­sty święte wpro­wa­dza on obec­nych w głęb­sze rozu­mie­nie miste­rium sakra­mentu bierz­mo­wa­nia i w tajem­ni­cze dzia­ła­nie Ducha Świę­tego w życiu chrześcijanina.

Gdy biskup skoń­czy prze­mó­wie­nie, wtedy nastę­puje odno­wie­nie przy­rze­czeń chrzest­nych. Mają one wyraź­niej pod­kre­ślić wewnętrzny zwią­zek sakra­mentu chrztu z bierz­mo­wa­niem. Potem biskup kie­ruje pyta­nia do każ­dego oso­bi­ście, a kan­dy­daci odpo­wia­dają na nie razem:

Biskup:  Pytam każ­dego z was:  Czy wyrze­kasz się sza­tana, wszyst­kich jego spraw i zwod­ni­czych obietnic?

Kan­dy­daci:  Wyrze­kam się.

Biskup:  Czy wie­rzysz w Boga Ojca wszech­mo­gą­cego, Stwo­rzy­ciela nieba i ziemi?

Kan­dy­daci:  Wierzę.

Biskup:  Czy wie­rzysz w Jezusa Chry­stusa, Syna Jego jedy­nego, Pana naszego, naro­dzo­nego z Maryi Dzie­wicy, umę­czo­nego i pogrze­ba­nego, który powstał z mar­twych i zasiada po pra­wicy Ojca?

Kan­dy­daci:  Wierzę.

Biskup:  Czy wie­rzysz w Ducha Świę­tego, Pana i Oży­wi­ciela, któ­rego masz dzi­siaj otrzy­mać w sakra­men­cie bierz­mo­wa­nia, tak jak Apo­sto­ło­wie otrzy­mali Go w dzień Pięćdziesiątnicy?

Kan­dy­daci:  Wierzę.

Biskup: Czy wie­rzysz w święty Kościół powszechny, obco­wa­nie Świę­tych, odpusz­cze­nie grze­chów, zmar­twych­wsta­nie ciała i życie wieczne?

Kan­dy­daci: Wierzę.

Biskup: Taka jest nasza wiara. Taka jest wiara Kościoła, któ­rej wyzna­wa­nie jest naszą chlubą w Chry­stu­sie Jezu­sie, Panu naszym.

Wszy­scy: Amen.

Biskup zwró­cony do ludu, wzywa wszyst­kich do cichej modli­twy w bar­dzo tre­ści­wych sło­wach, zawie­ra­ją­cych to wszystko, co naj­bar­dziej istotne w tym sakramencie:

Naj­milsi, pro­śmy Boga Ojca wszech­mo­gą­cego, aby łaska­wie zesłał Ducha Świę­tego na te przy­brane dzieci swoje, odro­dzone już na chrzcie do życia wiecz­nego. Niech Duch Święty umocni je swo­imi darami i przez swoje namasz­cze­nie upodobni do Chry­stusa, Syna Bożego.

Przez chwilę wszy­scy modlą się w ciszy.

Następ­nie biskup wyciąga ręce nad bierz­mo­wa­nymi i pod­su­mo­wuje ciche modli­twy wiernych:

Boże wszech­mo­gący,
Ojcze naszego Pana, Jezusa Chry­stusa,
który odro­dzi­łeś te sługi swoje
przez wodę i Ducha Świę­tego
i uwol­ni­łeś ich od grze­chu,
ześlij na nich Ducha Świę­tego Pocie­szy­ciela,
daj im ducha mądro­ści i rozumu,
ducha rady i męstwa,
ducha umie­jęt­no­ści i poboż­no­ści,
napeł­nij ich duchem bojaźni Two­jej.
Przez Chry­stusa, Pana naszego.
Wszy­scy: Amen.

Przed namasz­cze­niem należy podać bisku­powi imię bierz­mo­wa­nego oraz wrę­czyć kapła­nowi asy­stu­ją­cemu bisku­powi kartkę upo­waż­nia­jącą do przy­ję­cia sakra­mentu bierz­mo­wa­nia. Na istotny obrzęd bierz­mo­wa­nia składa się namasz­cze­nie ole­jem Krzyżma na czole bierz­mo­wa­nego, wło­że­nie na jego głowę ręki biskupa.

Biskup: N., Przyj­mij zna­mię daru Ducha Świętego.

Bierz­mo­wany: Amen.

Biskup: Pokój z tobą.

Bierz­mo­wany: I z duchem twoim.

Nastę­puje dal­szy ciąg Mszy Św., bło­go­sła­wień­stwo i zakończenie.

Pro­ce­dura w kan­ce­la­rii parafialnej

W kace­la­rii para­fial­nej kan­dy­dat do bierz­mo­wa­nia zosta­nie poin­for­mo­wany o spo­so­bie przy­go­to­wa­nia i koniecz­nych doku­men­tach do dopusz­cze­nia do sakra­mentu. Przy­go­to­wa­nie zostało opi­sane powy­żej, a doku­men­tem koniecz­nym jest skró­cony odpis aktu chrztu. W przy­padku osób spoza para­fii (według aktu­al­nego miej­sca zamiesz­ka­nia — nie zamel­do­wa­nia), konieczna jest zgoda wła­snego proboszcza.