O używaniu biretu

Ks. Tade­usz Sit­kow­ski jest auto­rem arty­kułu pt. „O uży­wa­niu biretu”, który został zamiesz­czony w „Wia­do­mo­ściach Archi­die­ce­zjal­nych War­szaw­skich” nr 2 z roku 1937 r.

W sta­ro­żyt­no­ści chrze­ści­jań­skiej nie uży­wano litur­gicz­nego nakry­cia głowy: w myśl prze­strogi św. Pawła (1 Kor. 11, 4), modlono się z odkrytą głową. Nakry­cie głowy wpro­wa­dzono ze wzglę­dów prak­tycz­nych, jako ochronę przed chło­dem, szcze­gól­nie pod­czas odma­wia­nia offi­cium w chó­rze i pro­ce­sji na zewnątrz kościo­łów. Nakry­cia głowy były różne w ciągu wie­ków.
Do końca wie­ków śred­nich kapłan idąc ze Mszą św. do ołta­rza nakry­wał głowę hume­ra­łem; zwy­czaj ten prze­cho­wały nie­które zakony. Pod­czas ofi­cjum nakry­wano głowy kap­tu­rem od plu­wiału. Zwy­czaj ten zacho­wał się do dziś dnia w Caere­mo­niale Epi­co­po­rum, które w dwóch wypad­kach poleca bisku­powi nakryć głowę kap­tu­rem od cappa pon­ti­fi­ca­lis:
a) gdy ma udzie­lić bło­go­sła­wień­stwa, a nie ma biretu (C. E. I. 25, 7),
b) pod­czas Jutrzni (C. E. II. 5, 1).

Czy­taj dalej »