Ewangelia Łk 4, 21–30 — 31.01.10 r.

Słowa Ewan­ge­lii według św. Łukasza.

W Naza­re­cie w syna­go­dze, po czy­ta­niu z pro­roc­twa Iza­ja­sza, Jezus powie­dział: „Dziś speł­niły się te słowa Pisma, któ­re­ście sły­szeli”. A wszy­scy przy­świad­czali Mu i dzi­wili się peł­nym wdzięku sło­wom, które pły­nęły z ust Jego. I mówili: „Czyż nie jest to syn Józefa”?

Wtedy rzekł do nich: „Z pew­no­ścią powie­cie mi to przy­sło­wie: Leka­rzu, ulecz samego sie­bie; doko­najże i tu, w swo­jej ojczyź­nie, tego, co wyda­rzyło się, jak sły­sze­li­śmy, w Kafar­naum”. I dodał: „Zaprawdę powia­dam wam: Żaden pro­rok nie jest mile widziany w swo­jej ojczyź­nie. Naprawdę mówię wam: Wiele wdów było w Izra­elu za cza­sów Elia­sza, kiedy niebo pozo­sta­wało zamknięte przez trzy lata i sześć mie­sięcy, tak że wielki głód pano­wał w całym kraju; a Eliasz do żadnej z nich nie został posłany, tylko do owej wdowy w Sarep­cie Sydoń­skiej. I wielu trę­do­wa­tych było w Izra­elu za pro­roka Eli­ze­usza, a żaden z nich nie został oczysz­czony, tylko Syryj­czyk Naaman”.

Na te słowa wszy­scy w syna­go­dze unie­śli się gnie­wem. Porwali się z miej­sca, wyrzu­cili Go z mia­sta i wypro­wa­dzili aż na stok góry, na któ­rej ich mia­sto było zbu­do­wane, aby Go strą­cić. On jed­nak prze­szedł­szy pośród nich odda­lił się.

Oto słowo Pańskie.

Komen­tarz ks. Toma­sza Delurskiego

„W Nim było życie“. Kiedy On nauczał ludzie wcho­dzili przez dach, pły­wali nocą w łodziach, żeby Go spo­tkać. Pięć tysięcy ludzi przy­szło, zapo­mniało o śnia­da­niu, obie­dzie, ulu­bio­nym serialu tylko po to, aby Go słu­chać. Czy widzie­li­ście kie­dyś kościół, do któ­rego ludzie wcho­dzą przez dach? Tłum zawsze Go ota­czał, szu­kał Go. Czy widzie­li­ście probosz­cza, za któ­rym biega tłum, żeby go słuchać?

Zachwy­cali się także miesz­kańcy rodzin­nego Naza­retu. Myśleli o Nim to nasz Jezus, syn Józefa, cie­śla. A tak naprawdę miesz­kańcy Naza­retu nie znali Jezusa, choć widzieli jak dora­stał. Ilu my pro­ro­ków zdep­ta­li­śmy? Ilu strą­ci­li­śmy z wyso­kiej góry? Ilu oso­bom po latach chcemy powie­dzieć: „mia­łeś racje“. A jeśli ich już nie ma? Ode­szli do oko­licz­nych wsi, a może ode­szli już do domu Ojca. Tylko Jezus wraca. Egze­geci mówią, że Jezus wra­cał trzy­krot­nie do Naza­retu. Jakby wra­cał z jakąś upo­rczywą nadzieją, że zosta­nie roz­po­znany. Ale prze­cież to tylko Jeshua syn Józefa, cie­śla. Nie lubimy nowo­ści jaką wnosi Jezus, cho­ciaż jej ocze­ku­jemy. Jak Izra­elici, któ­rzy wyszli z nie­woli i na pustyni tęsk­nili za egip­ską cebulą i czosnkiem.

Czy­taj dalej >